پيش گفتار سرزمين ايزدى پارس و مظاهر پرشكوه فرهنگى ، اقتصادى و اجتماعى آن ، توجه بسيارى از دانش‌پژوهان و شيفتگان ارزش‌هاى والاى انسانى و زيبايىهاى طبيعى را در طول تاريخ به خود جلب كرده است و در هر دوره‌يى ، صاحب همّتانى انديشمند ، به معرفى اقليم پارس و سوابق تاريخى و جغرافيايى و اوضاع و احوال اجتماعى و هنرى آن ميان بسته‌اند كه فضل تقدم در اين ميان با ابن بلخى است كه در قرن ششم هجرى با خانوادهء خود از ام البلاد بلخ - در خراسان بزرگ - رهسپار فارس شد و خاك دامن‌گير و مردم خوب اين ديار او را پاىبند و شيفته ساخت و به مطالعه‌يى ثمر بخش در شناخت اقليم پارس برانگيخت تا آنجا كه به كمالى در خور دست يافت و امير محمد سلجوقى ، در نامه‌يى به خط خود ، ضمن طرح پرسش‌هايى درباره پارس و مردم آن ، از وى خواست تا در اين باب ، كتابى جامع تأليف نمايد و ابن بلخى نيز با دقت و تعمقى شايسته ، اطلاعات دست اول و معتبر خود را فراهم آورد و آن را « فارسنامه » ناميد كه قديم‌ترين كتابى است كه اطلاعات جامع و منحصر به فردى را دربارهء فارس با انشايى سليس و روان و در شيوه‌يى موجز و دلنشين به اهل فضل و ادب عرضه داشته است و از زمان تأليف به عنوان منبعى معتبر در شناخت فارس ، مورد قبول و استفاده پژوهشگران و صاحب نظران قرار گرفته است ، به همين جهت اينجانب نيز كه سالهاست شيفته‌وار به تحقيق و تتبع در تاريخ و فرهنگ و ادب ايران زمين سرگرم است ، هميشه آرزو مىكرد كه خداوند بزرگ پس از توفيقى كه